Hand tekening Henk Hupkens
In de jaren zeventig was er een liedje van Elly & Rickert: Jij hebt alles in je hand – alles in je hand – alles in je.
Het schiet me nog vaak te binnen, het is een hele ver(h)antwoordelijkheid.

Je duimen: verbeelding

Van daaruit creëren

Bij de pink zijnd, realiseren

Aller handen samen

 Pythagoras

Boven de tempel van Apollo in Delphi stond: Ken u zelve. Een zoektocht in je persoonlijk labyrint dat je ten einde gaat. Onderweg vallen je gezichtsuitdrukkingen, bewegingskenmerken,  karaktertrekken en gewoontepatronen van jezelf op, maar er betekenis aan geven is nog niet zo eenvoudig.  Confrontaties met anderen attenderen je er wel op, maar ja het is vanuit hun optiek gezien/gehoord/geïnterpreteerd. Wat zegt het jou zelf en kun je er in vrede mee leven?

De essentie

Volgens Pythagoras (580-500v Chr) is het getal de essentie van alle dingen. Hij stelde dat alles kan worden benoemd met een getal, alles heeft een eigen trilling, ook het kiezelsteentje of een mug. Getallen bezitten een spirituele waarde: ‘In diepste wezen is de werkelijkheid wiskundig en fysieke zaken, zoals toonladders of bolvormige aarde met haar metgezellen de sterren en het heelal, zijn op wiskundige wijze met elkaar verbonden’.  Inzicht in deze waarde, kan leiden tot reinheid van de ziel.
Muziek geeft klank aan die trillingen. Gedichten geven ritme in woorden, beeldende kunst schildert ritmische klanken in kleur. Architectuur in gebouwen.

Voor Otto Bartning was de essentie:  Kristalliseren als mens

Iedere kristal  heeft zijn eigen klokreine melodie. (Otto Bartning)

  • Zij (de sterren) schitteren zo van weten dat ze knetteren. Ik luister .. ze zwijgen…Als hun schrift voor mij leesbaar wordt, leen ik geen menselijk woord zomaar nog mijn oor.
  • Met ons, uit de aarde geborenen, gebeurde iets dat ouder en sterker was dan wij
  • De ongeboren gedachte, nog door godenbloed gevoed, nog niet door woorden begrensd, nog niet tot daden verhard.
    Erde Geliebte
    Otto Bartning 1955

Kristalbau Peter Behrens

Musica Humana

In de M.E. sprak men van musica humana ofwel de inwendige muziek van het menselijke lichaam, waar we ons door kunnen laten leiden.
Otto Bartning streefde naar een bewustwording op een hoger trillingsniveau. LuPe vertaalt dit naar:

  • Eigen verantwoordelijkheid nemen: erkennen dat je zelf veroorzaker bent van voor jou persoonlijke (re)acties uit de buitenwereld.
  • Emotionele chaos herkennen als voorafgaand aan iets nieuws, als voorbijgaande gasten, waardoor jij je emoties kunt hanteren.
  • Grenzen stellen om in je persoonlijke kracht te kunnen staan. Tegenstrijdigheden overstijgend de ander in vrijheid laten denken en doen.
  • (Im)-materieel opruimen: eisen, oordelen, projecties, behoeften, verwachtingen, karaktertrekken.
  • Inkeer – Stilte – Leegte – Niets.

Pythagoras stelde dat alles kan worden benoemd met een getal. Er zijn negen getallen, bij 10 begint de reeks opnieuw. Zo interpreteerde hij ook het oude pentagram.

Het oude pentagram symbool als de levensweg van de mens, die steeds een nieuwe cyclus te doorlopen heeft van:
Geboren worden op aarde – Ontdekkend leren – Ervarend handelen – Bekwamer realiseren –  Terug naar hogere sferen.

Eureka

Het was een intens moment Pythagoras’ ontwikkelingslijn in mijn zes piramiden, samen LuPe , te herkennen. Graag werk ik dit uit in wisselwerking met anderen.

Masaru Emoto

Waterkristallen kun je zien als blauwdrukken voor het ontwerp van de wereld.

\江本 勝, Emoto Masaru, 1943 – 2014) was een Japans onderzoeker en auteur van verschillende publicaties. Emoto onderzocht kristalliserend water, blootgesteld aan klanken en woorden. Zijn hypothese was dat water reageert op positieve – en negatieve gedachten. Hij fotografeerde veel experimenten waarmee hij zijn hypothese zichtbaar maakte. Hij beschrijft het wordingsproces van taal als imitatie van verschillende vibraties en klanken in de natuur. Zo is het Japanse woord uchu (Kosmos) afkomstig van sterren klanken. Zowel woordkeus als toon en uitspraak beïnvloeden het soort leven dat je leidt, stelt hij.

We zijn één met de vibraties van het universum.

Vibratie is energie, resonantie is het weerklinken ervan. Vibratie zet ons in beweging.  Alles vibreert en zendt geluid uit, ook een veertje. Als je een geluid niet hoort, betekent dat niet dat het er niet is.  Resonantie is vibratie waaruit meer vibratie voortkomt. Energie kun je niet eenzijdig doorgeven. Je resoneert alleen met iemand die dezelfde vibratie heeft. Als twee mensen vibreren op ver uiteen liggende frequenties wordt al snel duidelijk dat ze afstand moeten bewaren. Als de frequentie van mensen weinig verschilt, kan dit problemen veroorzaken. Do -mi, do -fa, do – sol  accorderen. Maar do -re levert een onwelluidende klank op. (Het wonder van Water)

Harmonie

Negatieve beweringen als  ‘ik kan het niet’ en ‘ik doe het niet’ leveren misvormde kristallen op. Ik ben ervan overtuigd dat dit komt omdat deze ideeën nergens in de natuur voorkomen. Als je woorden licht brengen aan de mensen om je heen hoef je niet in het donker te zitten. Als je kunt geloven dat de oorzaak van antipathie bij jou ligt en jij je afvraagt hoe diegene zich voelt tegenover jou, heb je het probleem al half opgelost. (Het wonder van Water)

Samenklank vereist wisselwerking tussen complementaire energieën. Afhankelijk van degene met wie je spreekt en van je stemming, verandert je stem en je manier van spreken (kracht, ritme, ademhaling en toonhoogte). Emotie is beweging. Door met iemand te resoneren ervaren we een krachtige vibratie – energie. (Waar een wil is = een weg)
Emoto beschrijft het wordingsproces van taal als imitatie van de verschillende vibraties en klanken in de natuur. Zo is het Japanse woord uchu (Kosmos) afkomstig van sterren klanken. Woordkeus als toon en uitspraak beïnvloeden het soort leven dat je leidt, stelt hij.
Voor mij vervolgt Emoto het spoor van Pythagoras en concretiseert, confronteert hij ons met de gevolgen van ons doen en laten voor de kosmos, onszelf,  de samenleving.

Als je tekent zie je meer, als je zingt voel je meer, als je speelt besef je meer wat je doet.
Je valt immers niet meer samen met de werkelijkheid, je wordt je bewust van onbewuste aspecten van die werkelijkheid
die voor jou van waarde zijn.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt er steeds een weg omheen.

Misschien eens, gevuld door sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee,
om hem dan glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee.

Bram Vermeulen

Ubbergen, zomer 2024